ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก
บทความทั้งหมด
การจัดหน้าสำหรับอ่าน

การจัดหน้า

ตั้งแต่ขนาดตัวอักษร เส้นฐาน ไปจนถึงความสูงบรรทัดและระยะขอบหน้า ทำความเข้าใจระบบพื้นที่เบื้องหลังการอ่านที่สบายตา

กองบรรณาธิการ YueZhuประมาณ 10 นาที

การจัดหน้า หมายถึงกระบวนการจัดวางตำแหน่ง ขนาด และลำดับของข้อความ รูปภาพ ฯลฯ บนหน้ากระดาษ เพื่อให้เนื้อหาอ่านง่ายและดูสวยงามด้วยการจัดเลย์เอาต์ให้น่ามอง!

การจัดหน้ามีการตั้งค่ารูปแบบให้ปรับได้มากมาย เช่น ระยะขอบหน้า ขนาดตัวอักษร ระยะห่างตัวอักษร การจัดตำแหน่งย่อหน้า ระยะบรรทัด ระยะห่างระหว่างย่อหน้า เป็นต้น ต่อไปนี้จะอธิบายแยกทีละหัวข้อ:

ขนาดตัวอักษร (Font Size) และระยะห่างระหว่างตัวอักษร (Letter Spacing)

ขนาดตัวอักษรคือตัวเลขที่บอกขนาดของฟอนต์ จริง ๆ แล้วมันหมายถึงพื้นที่สี่เหลี่ยมตามทฤษฎีที่เรียกว่า “Em box” ไม่ใช่ความสูงจริงของตัวอักษร ลองนึกภาพว่ามันเป็นกรอบนอกของแม่พิมพ์ตัวพิมพ์โลหะ ความสูงจริงของตัวอักษรมักไม่เต็มกรอบนี้ โดยสูงจริงเพียง 65%~80% ของความสูง Em box ที่ Em box ใหญ่กว่าตัวอักษรจริงก็เพราะการออกแบบฟอนต์ต้องเผื่อพื้นที่ให้ส่วนขึ้น (Ascenders เช่นตัวอักษร h, k, l) และส่วนลง (Descenders เช่นตัวอักษร g, p, j) รวมทั้งต้องเหลือช่องว่างด้านบนและล่าง เพื่อให้ด้านล่างของบรรทัดบนและด้านบนของบรรทัดล่างไม่ชนหรือทับกัน

กล่อง Em รองรับรูปตัวอักษร ส่วนสูงตัวขึ้น ส่วนต่ำตัวลง และช่องว่างที่จำเป็น

โดยทั่วไปตัวอักษรละตินจะวางชิดเส้นฐาน (baseline) โดยใช้เส้นฐานเป็นเส้นแบ่ง ส่วนที่อยู่เหนือขึ้นไปคือส่วนขึ้น (ascender) และส่วนที่อยู่ต่ำลงมาคือส่วนลง (descender) ต่างจากอักษรตะวันตก ตัวอักษรเอเชียตะวันออก (เช่นจีน) ไม่มีเส้นฐานในความหมายเคร่งครัด รูปอักษรทั้งหมดมักอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม เมื่อจัดวางอักษรจีนปนกับอักษรละติน เอนจินจัดหน้า มักจะวางตัวอักษรเอเชียตะวันออกไว้กึ่งกลางระหว่างเส้นฐานกับความสูงของส่วนลงของอักษรละติน โดยอัตโนมัติ เพื่อให้ดูกลมกลืนกัน

ข้อความจีนและละตินใช้เส้นฐานบรรทัดเดียวกัน แต่จุดถ่วงน้ำหนักทางสายตายังต้องอาศัยค่ามาตรวัดของฟอนต์มาประสานกัน

นอกจากจัดชิดเส้นฐานแล้ว ข้อความยังมีวิธีจัดตำแหน่งอื่น ๆ เช่น ชิดบน ชิดล่าง โดยทั่วไปการจัดหน้าตัวเนื้อหาจำเป็นต้องใช้การจัดชิดเส้นฐานเท่านั้น นี่คือเส้นตายที่รับประกันประสบการณ์การอ่าน ส่วนการจัดชิดบนและชิดล่างมักใช้กับการออกแบบ UI ของแอปมากกว่า

การจัดตำแหน่งข้อความในแนวนอนก็มีแบบชิดซ้าย จัดชิดสองขอบ เป็นต้น:

จัดชิดซ้าย

เนื้อหาในโปรแกรมอ่านไม่ได้มีแต่ตัวอักษรจีนเสมอไป คำศัพท์ภาษาอังกฤษอย่าง Font Size, Letter Spacing และ Line Height ก็ปรากฏปนกับตัวอักษรจีนได้ รวมถึงตัวเลขอย่าง 16px หรือ 1.8 เท่า เมื่อเจอคำภาษาอังกฤษที่ยาว เบราว์เซอร์จะย้ายทั้งคำไปไว้ในบรรทัดถัดไป ทำให้ด้านขวาของข้อความที่จัดชิดซ้ายเหลือช่องว่างไม่เท่ากัน ส่วนการจัดแบบสองด้านจะปรับระยะห่างระหว่างตัวอักษร เพื่อให้แต่ละบรรทัดชิดขอบซ้ายขวาให้มากที่สุด

จัดชิดขอบทั้งสองข้าง

เนื้อหาในโปรแกรมอ่านไม่ได้มีแต่ตัวอักษรจีนเสมอไป คำศัพท์ภาษาอังกฤษอย่าง Font Size, Letter Spacing และ Line Height ก็ปรากฏปนกับตัวอักษรจีนได้ รวมถึงตัวเลขอย่าง 16px หรือ 1.8 เท่า เมื่อเจอคำภาษาอังกฤษที่ยาว เบราว์เซอร์จะย้ายทั้งคำไปไว้ในบรรทัดถัดไป ทำให้ด้านขวาของข้อความที่จัดชิดซ้ายเหลือช่องว่างไม่เท่ากัน ส่วนการจัดแบบสองด้านจะปรับระยะห่างระหว่างตัวอักษร เพื่อให้แต่ละบรรทัดชิดขอบซ้ายขวาให้มากที่สุด

จัดชิดซ้ายคงระยะห่างตามธรรมชาติ ส่วนจัดเต็มบรรทัดแลกมาด้วยขอบที่เรียบเสมอกัน

จัดชิดซ้ายเป็นวิธีที่สอดคล้องกับพฤติกรรมการอ่านจากซ้ายไปขวาของคนเรามากที่สุด ให้จุดเริ่มต้นที่มั่นคงแก่สายตา ตัวอักษรเรียงเป็นระเบียบและมีระยะห่างเท่ากัน แต่จะเหลือช่องว่างครึ่งตัวอักษรทางขวาของย่อหน้า ทำให้ขอบด้านขวาเป็นริ้วฟันเลื่อยไม่สม่ำเสมอ

การจัดชิดขอบทั้งสองข้างคือการยืดระยะห่างระหว่างข้อความให้ตัวอักษรเต็มความกว้างบรรทัด เพื่อให้ขอบซ้ายและขวาเรียบเสมอกัน ภาพรวมจึงดูเรียบร้อยสวยงาม แต่ระยะห่างระหว่างคำจะไม่สม่ำเสมอ ปัจจุบันโปรแกรมอ่านนิยายกระแสหลักตั้งค่าเป็นการจัดชิดขอบทั้งสองข้างเป็นค่าเริ่มต้น

ระยะห่างระหว่างตัวอักษร (Letter-spacing หรือ Tracking) คือระยะห่างระหว่างตัวอักษรแต่ละตัว ค่ามาตรฐานคือ 0 ปกติไม่ต้องตั้งเพิ่ม หากตั้งค่าเป็นบวก ตัวอักษรจะห่างกันขึ้น หรือจะตั้งเป็นค่าลบเพื่อให้ตัวอักษรชิดกันมากขึ้นก็ได้

-0.04em

การจัดหน้าที่ดีทำให้การอ่านเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

0

การจัดหน้าที่ดีทำให้การอ่านเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

0.16em

การจัดหน้าที่ดีทำให้การอ่านเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

การเปลี่ยนแปลงของข้อความเดียวกันเมื่อใช้ระยะห่างตัวอักษรแบบแน่น มาตรฐาน และโปร่ง

ความสูงบรรทัดกับระยะห่างบรรทัด

«ความสูงบรรทัด» กับ «ระยะห่างบรรทัด» เป็นสองแนวคิดที่คนมักสับสน แต่แท้จริงแล้วต่างกันคนละเรื่อง พูดง่าย ๆ ความสูงบรรทัดคือ «ความสูงรวมทั้งหมดนับรวมตัวอักษร» ส่วนระยะห่างบรรทัดคือ «ช่องว่างล้วน ๆ»

ความสูงบรรทัดวัดจากเส้นฐานถึงเส้นฐาน ส่วนระยะห่างบรรทัดในภาพหมายถึงช่องว่างระหว่างตัวอักษรสองบรรทัด

ความสูงบรรทัด (Line Height / Leading)

หมายถึงระยะห่างในแนวตั้งระหว่างเส้นฐาน (Baseline) ของข้อความสองบรรทัดที่ติดกัน ไม่ได้รวมเฉพาะความสูงของตัวอักษรเอง (ขนาดตัวอักษร) แต่รวมช่องว่างส่วนเกินด้านบนและล่างของตัวอักษรด้วย

ระยะห่างบรรทัด (Line Spacing)

หมายถึงความสูงของช่องว่างล้วน ๆ ในความสูงบรรทัด หลังจากหักส่วนขนาดตัวอักษรออกแล้ว ใช้กำหนดขนาดระยะห่างระหว่างสองบรรทัดโดยเฉพาะ และส่งผลโดยตรงต่อความรู้สึกโปร่งสบายในการอ่าน

ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเหล่านี้สามารถอธิบายได้ชัดเจนด้วยสูตรต่อไปนี้:

ความสูงบรรทัด = ขนาดตัวอักษร (ขนาดฟอนต์) + ระยะห่างบรรทัด

ยกตัวอย่างประกอบ: หากข้อความหนึ่งมีขนาดฟอนต์ 16px และคุณตั้งความสูงบรรทัดไว้ 24px ช่องว่างล้วน ๆ ระหว่างสองบรรทัดนั้น (ระยะห่างบรรทัด) จะเท่ากับ 24px - 16px = 8px ระยะห่างบรรทัด 8px นี้จะถูกแบ่งเฉลี่ย โดยครึ่งหนึ่ง (4px) บวกเพิ่มที่ด้านบนของตัวอักษร และอีกครึ่งหนึ่ง (4px) บวกเพิ่มที่ด้านล่างของตัวอักษร จึงให้ผลทางสายตาว่าตัวอักษรอยู่ «กลางแนวตั้ง» ภายในกรอบบรรทัด (ซึ่งในการจัดหน้าเรียกว่าแนวคิด Half-leading)

ในการตั้งความสูงบรรทัด ขอแนะนำอย่างยิ่งให้ตั้งเป็นค่าทวีคูณสัมพัทธ์ของขนาดตัวอักษร เมื่อผู้ใช้เพิ่มขนาดตัวอักษร ระยะห่างบรรทัดจะขยายตามสัดส่วนไปด้วย รักษาอัตราส่วนการอ่านที่สบายตาไว้เสมอ และป้องกันข้อความทับกัน แนะนำให้ตั้งระยะห่างบรรทัดที่ 1.6 ถึง 2.0 เท่า หากระยะห่างบรรทัดน้อยเกินไป (เช่น ต่ำกว่า 1.2 เท่า) ข้อความจะทับกันและทำให้อ่านล้ามากขึ้น ส่วนระยะห่างที่มากเกินไป (เกิน 2 เท่า) จะทำให้ความต่อเนื่องของข้อความขาดตอน สายตาสะดุด

ระยะห่างย่อหน้า

ระยะห่างย่อหน้า (Paragraph Spacing) หมายถึงระยะห่างในแนวตั้งระหว่างย่อหน้าต่าง ๆ มันบอกผู้อ่านว่า "หน่วยความหมายนี้จบแล้ว เว้นวรรคสักหน่อย เตรียมเข้าสู่หัวข้อถัดไป"

ใช้ระยะบรรทัดภายในย่อหน้า และใช้ระยะห่างย่อหน้าที่ชัดเจนกว่าของหว่างย่อหน้า

แนะนำให้ตั้งระยะห่างระหว่างย่อหน้าเป็น 1.5 ถึง 1.8 เท่าของระยะห่างบรรทัด หรือใช้ค่าคงที่ 8px ถึง 12px ถ้าน้อยกว่า 0.5 เท่า ผู้อ่านอาจแยกไม่ออกว่านี่คือ “ระยะห่างระหว่างย่อหน้า” หรือแค่ “ระยะห่างบรรทัด” ธรรมดา รู้สึกเหมือนไม่ได้แบ่งย่อหน้า แต่ถ้ามากกว่า 2 เท่า ผู้อ่านจะรู้สึกว่าย่อหน้าถูก “ตัดขาด” จากกัน ทำลายความต่อเนื่อง

ระยะขอบหน้า

ระยะขอบหน้า (Margins) หมายถึงพื้นที่ว่างระหว่างขอบหน้ากับเนื้อหา ถ้าเปรียบระยะบรรทัดและระยะห่างย่อหน้าเป็น “ลมหายใจ” ภายในเนื้อเรื่อง ระยะขอบหน้าก็คือ “กรอบรูป” ของทั้งหน้ากระดาษ การเว้นว่างพอเหมาะช่วยให้หน้าดูสะอาดและสมดุลยิ่งขึ้น

ระยะขอบหน้าคือช่องว่างที่กั้นเนื้อหาไว้จากขอบจอ และมีส่วนกำหนดว่าในหนึ่งบรรทัดจะใส่ตัวอักษรได้กี่ตัว

แนะนำให้ตั้งระยะขอบซ้ายขวาเป็น 1.5 ถึง 2 เท่าของขนาดตัวอักษร เพื่อว่าไม่ว่าผู้ใช้จะปรับขนาดตัวอักษรอย่างไร ระยะขอบก็จะย่อขยายตามสัดส่วน และคงจำนวนตัวอักษรต่อบรรทัดที่เหมาะสมไว้เสมอ ส่วนระยะขอบบนล่างควรมากกว่าหรือเท่ากับระยะขอบซ้ายขวาเล็กน้อย เพื่อให้หน้ากระดาษดูสมดุล